Do samego końca Peter Grant, Led Zeppelin i pozostali - opowieść o życiu managera rockowego Mark Blake [2020]

PROLOG.

Jest sobotni wieczór, lato 1982. Mam siedemnaście lat i siedzę właśnie w kinie porno, w londyńskiej dzielnicy Soho. Jest ze mną piątka moich przyjaciół, również nastolatków, chłopaków i dziewczyn; między nami krążą puszki taniego piwa, które przemyciliśmy w siatkach z supermarketu i schowaliśmy pod siedzenia.
W tej malutkiej sali kinowej unosi się pozostały z całego tygodnia zapach papierosów, środka dezynfekującego i ciał widzów. Nie jesteśmy tam sami. W kącie dostrzegamy jakiegoś bezdomnego, śpiącego i chrapiącego pomiędzy siedzeniami. W rzędzie za nami ktoś głośno kaszle; po chwili w przejściu unosi się chmura dymu z marihuany.
Przez jeden weekend w miesiącu to kino zmienia swój stały grafik i zamiast filmów tylko dla dorosłych puszcza The Song Remains the Same Led Zeppelin. Film ten nie jest jeszcze dostępny na wideo, zresztą prawie nikt z naszych znajomych nie posiada magnetowidu.
Słuchanie Led Zeppelin w 1982 roku jest osobliwą, często izolującą nas od innych rozrywką. Zespół rozpadł się dwa lata temu po śmierci perkusisty Johna Bonhama, a ich główny wokalista Robert Plant właśnie wydał swoją pierwszą solową płytę. Za jakiś czas pojawi się płyta kompaktowa, a ludzie słuchają już nowych, innych grup tej dekady. Wszystko wskazuje na to, że nikt już nie powinien interesować się Led Zeppelin. Mimo to, my jesteśmy nadal na posterunku.
Obejrzeliśmy już czterdzieści minut filmu. „Rock and Roll”, „Celebration Day” i cała reszta zostały przedstawione za pomocą szybko zmieniających się ujęć i zbliżeń kamery na Roberta Planta oraz gitarzystę Jimmy’ego Page’a, który chwiejąc się, jednocześnie paradował na scenie nowojorskiego Madison Square Garden. Nagle sceny koncertowe zostały przerwane i naszym oczom ukazała się scenka z garderoby w jakimś klubie gdzieś w Ameryce.
[fragment]