Cudotwórcy, kapłani, hochsztaplerzy Olgierd Budrewicz [2008]

Słowo od reportera.

Kiedy podróżujemy po świecie – i to pod różnym stopniem szerokości geograficznej – odczuwamy często potrzebę życia duchowego, kontaktu z pojęciami wyższego rzędu. Raz po raz mamy bowiem do czynienia z mieszaniem religii z mitologią, wiary z zabobonem, liturgii z magią. Niekiedy sprawy są jasne i niedwuznaczne, czasem jednak dochodzi do sytuacji niełatwych do zdefiniowania i oceny przez laika.

Zainteresowany przede wszystkim życiem i obyczajami ludzi, często poruszałem tematykę religijną. Bywało, że dotykałem jej pogranicza – obrzędów, kultów, totemizmu, fetyszów, tabu.

W reportażach tu przedstawionych – które powstały w różnych rejonach świata – opowiadam o ciekawych wierzeniach, grupach religijnych, szczególnych ceremoniałach, o misjonarzach. Przedstawiam obyczaje, dodaję informacje o obcym kraju lub narodzie. Piszę o sprawach związanych z kwestiami życia i śmierci, z przepędzaniem chorób czy zaklinaniem dziwnych zjawisk przyrody, osadzonych w tak różnych od naszych realiach.

Nie zagłębiałem się nigdy w wyjaśnienie istoty religii, w poszukiwanie jej genezy. Rejestrowałem, a niekiedy i osobiście przeżywałem – lecz rzadko komentowałem – fakty, wydarzenia i obrazy. Powołany jako reporter do obserwowania rzeczywistości – zresztą z uzurpowaniem sobie prawa do subiektywizmu – unikałem zanurzania się w metafizykę.

Sprawy religii i kultów pojawiały się co krok na moich reporterskich szlakach zarówno w Azji, Afryce czy Ameryce Łacińskiej, jak i w krajach wysoko cywilizowanych. Pomimo ogromnej rozmaitości sposobów poszukiwania Boga istnieje uderzająca zbieżność w dążeniu człowieka do prawdy i szczęścia.

„Testem dobrej religii jest możliwość żartowania z niej” – twierdził Gilbert Chesterton. Nigdzie na kartach tej książki nie próbowałem żartów z ludzkiej wiary. Jeżeli nie liczyć odrobiny przymrużenia oka w traktowaniu niektórych kapłanów i obrzędów.

[fragment]