Co to jest miłość wiersze i piosenki zebrane t. I-II Jonasz Kofta [2011]

NASZ JONASZ

W dowodzie miał Janusz, Jonaszem nazwał się sam. Początkowo była to prowokacja artystyczna, pogoń za oryginalnością. Po Marcu ’68 przypomnienie, skąd przychodzi. Z jakiego świata. Chociaż ten świat wracał do niego jedynie na kartach książek. Wabiąc blaskiem świec, cieniem osłaniających je rąk, słowami w języku obcym i nieznanym, echem melodii. Był jeszcze epizod podwórkowy z dzieciństwa: szewc opiewający piosenkę o siedmiu braciach. Czy śpiewał ją w wersji zapamiętanej przez Jonasza? Było siedmiu braci, handlowali niebem. To niebo na sprzedaż jest pewnie pierwszym wierszem ułożonym przez autora lirycznej frazy – Zostawmy ziemi ciężar stóp, a niebu jego niebieskość. Wspomniałem o przybranym imieniu. Nazwisko Kofta stało się również pretekstem do opowieści. Jonasz myślał obrazami. Budował więc chutor w zapadłym kącie Wołynia. Tam zakończyła się ucieczka z Warszawy rodziny Kaftalów. Z pomocą przyszedł im miejscowy gryzipiórek. Wyskrobał z dokumentów literę „L”. A potem, by dopełniła się aryzacja, przerobił „a” na „o”. Rodzina Kaftalów wyciągnęła szczęśliwy los. Dzięki temu Jonasz miał matkę i ojca, rzadkość w latach po Holocauście. Świadomość, kim jest, jakie są jego związki z polskością potwierdzone w chwilach próby, wróciły strofami recytowanymi na spotkaniach ze słuchaczami:

Wiem na pewno, że ze sobą zostaniemy

Chociaż życie nam układa się nieprosto

Nie możemy rozstać się, trzasnąwszy drzwiami

Moja miła, moja droga

Moja Polsko

[fragment]