Bogowie, groby, uczeni tajemnice archeologii C. W. Ceram z niemieckiego przełożył Piotr Taracha [2011]

Doradzałbym czytelnikowi, aby nie zaczynał lektury tej książki od pierwszej strony. Robię to dlatego, gdyż wiem, że nawet najbardziej przekonujące zapewnienia autora, iż ma do przekazania niezwykle ciekawe wiadomości, odnieść mogą raczej niewielki skutek, zwłaszcza gdy jest to „powieść o archeologii”, czyli nauce o starożytności, co do której wszyscy żywią przekonanie, że jest jedną z najbardziej suchych i nudnych gałęzi wiedzy.

Sugerowałbym raczej zacząć od strony 83 i przeczytać najpierw rozdział o Egipcie, czyli Księgę Piramid. Mam nadzieję, że wówczas nawet najbardziej sceptyczny czytelnik spojrzy na proponowany temat przychylniejszym okiem i odrzuci wcześniejsze uprzedzenia. Prosiłbym jednak czytelnika, aby po takim wprowadzeniu, dla własnej korzyści, zechciał przekartkować książkę z powrotem i zaczął od strony 21. Dla lepszego zrozumienia nawet najbardziej pasjonujących wydarzeń będzie bowiem potrzebował uporządkowanego przewodnika.

Niniejsza książka nie ma ambicji naukowych. Jest ona raczej próbą przedstawienia przedmiotu badań określonej gałęzi nauki w taki sposób, aby pokazać pracę badaczy i uczonych w jej wewnętrznym napięciu, dramatycznych uwikłaniach i czysto ludzkim kontekście. W tym wypadku nie można było uniknąć wątków pobocznych, refleksji osobistych, a także odniesień do spraw aktualnych. W rezultacie powstała książka, którą naukowiec z pewnością określi jako „nienaukową”.

Mam na to tylko takie usprawiedliwienie, że właśnie to było moim zamiarem. Stwierdziłem bowiem, że ta bogata dziedzina nauki, której dokonania łączą przygodę z mozolną pracą, romantyczne porywy z krytyczną samokontrolą badacza, która wkracza w głąb dziejów i ogarnia przestrzeń całego globu, w publikacjach fachowych została w istocie [...]

[fragment]