Berezowska nagość dla wszystkich Małgorzata Czyńska [Biografie Sławnych Ludzi / 2018]

Rozpustnica, zbereźnica, libertynka. Tak o niej mówią. Z biegiem lat – stara rozpustnica, stara zbereźnica, stara libertynka. Najlepszy przydomek „Sex-realistka” – wymyślił dla niej przyjaciel Artur Maria Swinarski, satyryk i komediopisarz. Do artystki Mai Berezowskiej określenie to pasuje jak ulał. Libertynka też, jak najbardziej. Jest kobietą wyzwoloną, w życiu i w sztuce. We wspomnieniach jej współczesnych zachowały się wzmianki o orgiach u Mai, a nawet o tym, że zdarzyło się jej tańczyć nago na stole do jakiegoś przeboju. Przy jej figurze stół musiał być solidny! Słynie z rysunków przedstawiających sceny miłosne. W dowolnej konfiguracji. Najprzyjemniejsze są te, na których smukła kobieta jest otoczona obwarzankiem ślicznych młodzieńców. Najlepiej nagich, bo jak często powtarza, ubrania tylko przeszkadzają, „wszystkie szmatki to są rzeczy, które przecinają i psują zasadniczy kształt, piękny kształt człowieka”. Pragnie piękna i swobody. Do znudzenia powtarza wszystkim zgorszonym golizną na jej rysunkach, że nagość nie zawsze jest sprośna, że jest wspaniała. I przytacza przykłady mistrzów renesansu, freski Michała Anioła w kaplicy Sykstyńskiej. „Wojuję trochę o tę nagość” – mówi.

Wprawdzie ilustrując fraszki Jana Kochanowskiego czy Mikołaja Reja, trzeba bohaterów ubrać w historyczny kostium, ale męskie pośladki w rajtuzach zawsze są wyrzeźbione jak u tancerzy z zespołu Teatru Wielkiego, a wydatne biusty pań rozsadzają sznurówki gorsetu. Piersi u Berezowskiej są twarde jak gruszki. Niejeden rysunek tak właśnie zatytułowała – Piersi twarde jak gruszki.

[fragment]