Alternatywna wizja historii prace historyczne Davida Irvinga Marcin Karas [2013]

Wstęp
Współczesny rewizjonizm historyczny

Porażka III Rzeszy i jej sojuszników w II wojnie światowej pozwoliła zwycięskim mocarstwom podjąć i zrealizować (w różnym co prawda stopniu) zamysł rozliczenia przywódców totalitarnych Niemiec z odpowiedzialności za popełnione zbrodnie wojenne. Obok rozliczenia o charakterze prawnym, ekonomicznym i politycznym (denazyfikacja) dokonano również rozrachunku w sensie historycznym: naukowcy i publicyści w różnych krajach ogłosili w okresie powojennym ogromną liczbę prac, w których przedstawiono – w oparciu o różnego rodzaju źródła – zdecydowanie negatywny obraz hitleryzmu i jego konsekwencji.

Powszechnie uznane i wiodące tezy historiografii sprawiły, że moralna ocena zagadnień związanych z III Rzeszą stała się jednoznacznie negatywna. Podobny obraz wyłania się z filmów, powieści, wspomnień i innych materiałów, w których znajdują się nawiązania do nazizmu. W Polsce takie pojęcia jak „kampania wrześniowa”, „obóz koncentracyjny”, „Narodowosocjalistyczna Niemiecka Partia Robotników” (Nationalsozialistische Deutsche Arbeiterpartei, NSDAP) czy „Schutzstaffel” (SS) mają jednoznaczny, negatywny wydźwięk. Deklarowanie sympatii wobec III Rzeszy i jej ideowego przesłania napotyka w tych warunkach na daleko idące trudności. Nazizm stał się symbolem zbrodni, okrucieństwa, aneksji i rasizmu. Hitlerowskie obozy koncentracyjne i fabryki śmierci weszły na trwałe do kultury masowej jako diaboliczny symbol polityki Adolfa Hitlera wobec świata, a zwłaszcza wobec tych, których uznał on, w myśl wyznawanej przez siebie ideologii, za niższych rasowo.

Pojęcie „rewizjonizm historyczny” oznacza wysiłki zmierzające do wypracowania obrazu niektórych wydarzeń z przeszłości, który jest odmienny od powszechnie przyjętego przez środowiska akademickie i opinię publiczną. Rewizji może podlegać różnorodna tematyka. W Związku Sowieckim na potrzeby ideologii partii komunistycznej fałszowano powszechnie obraz przeszłości. Kłamliwie przedstawiano gospodarkę komunistyczną i jej osiągnięcia, stosunki zagraniczne (zwłaszcza z państwami zachodnimi, w tym z Polską), problemy wewnętrzne, zagadnienia religijne, a także szereg innych kwestii. Dobitnym przykładem powszechnego fałszu panującego w państwie Stalina był obraz zbrodni katyńskiej i kwestia jej sprawców. Niektóre stalinowskie kłamstwa pokutują w Rosji do dziś, stanowiąc część rodzącej się na nowo tożsamości narodowej Rosjan po upadku komunizmu (ideologia mocarstwowa, tęsknota za utraconą potęgą, Józef Stalin jako silny przywódca). W tym kontekście rewizjonizm historyczny w Rosji, po upadku komunizmu, obejmuje próby oczyszczenia obrazu przeszłości z manipulacji i zafałszowań reżimu. Zyskuje on

[fragment]