Operacja "Burza" i Powstanie Warszawskie 1944 Red. Krzysztof Komorowski [2004]

Klęska wrześniowa 1939 r. przesądziła jedynie o przegranej kampanii. Wprawdzie kraj uległ zbrodniczym systemom okupacyjnym, ale (wbrew intencjom najeźdźców) naród polski nie poddał się. Skazany na terror, wysiedlenia, pacyfikacje i masowe zbrodnie, uniesiony godnym podziwu patriotyzmem zdobył się „na coś więcej niż przetrwanie”... Szeregami Polski Walczącej stanął w obronie najwyższych wartości, zgodnie z polską racją stanu. Jej wyrazem była dalsza walka dyplomatyczna i zbrojna o niepodległość, suwerenność, całość Rzeczypospolitej i wolność jej obywateli. Postawy niepodległościowe kreowała świadomość, że „Polska mimo wszystko żyje” i wiara w ostateczne zwycięstwo. Od początku nawiązywano do tradycji oręża polskiego pod hasłem „wybicia się na niepodległość” przez czyn zbrojny w kraju i na obczyźnie, we współdziałaniu z aliantami. Właśnie wiara w sojuszników zachodnich była podstawą krzepiącą polskie inicjatywy wojskowe i rachubę na pomyślną insurekcję. Umacniano ją stosownie do potrzeb polityczno-militarnych, przekraczając nawet granice rzeczywistości poprzez utrwalanie nazbyt optymistycznej wizji pomocy aliantów, rodzącej złudne nadzieje i nierealne plany operacyjne.

Niezwykła determinacja i hart ducha Pokolenia Polski Niepodległej znalazły odbicie w inicjatywach i wytycznych władz naczelnych, programach ugrupowań politycznych, ale także w tworzeniu podziemnych organizacji wojskowych i cywilnych, a przede wszystkim w patriotycznych postawach społeczeństwa.

W rezultacie szybko wyrósł i okrzepł organizm Polskiego Państwa Podziemnego (PPP). Na jego czele stał Delegat Rządu Rzeczypospolitej Polskiej na Kraj, który swoje funkcje kierownicze sprawował przez centralny urząd i terenową sieć administracji podziemnej. Opie-

[fragment]