Listy do Anny Jackowskiej Lechoń Jan [1977]

OPIS BIBLIOGRAFICZNY W ZAKŁADCE SZCZEGÓŁY.

Pierwszy z drukowanych tu listów pochodzi z czerwca roku 1925. Lechoń był już wtedy gwiazdą młodej poezji polskiej. Miał za sobą wieczory „Picadora”, cieszące się popularnością tomiki satyryczne, Karmazynowy poemat, świeży triumf Srebrnego i czarnego. Miał uznanie krytyki i entuzjazm czytelników. Prowadził bujne życie towarzyskie, pełne serdecznych zbliżeń i równie serdecznych niechęci. Znał niemal wszystkich w literaturze, sztuce i polityce tamtych lat. Przyjaźnie zawierał, zrywał, odnawiał, przerzucając się często w krańcowe ostateczności; ich losy biegły krętymi drogami, wyznaczanymi przez kapryśne usposobienie neurastenika. Niewiele z nich przetrwało z niezamąconą stałością i równym natężeniem uczucia próbę niełatwego czasu. Do tych należy przyjaźń z Anną Jackowską, primo voto Jerzową Leszczyńską, siostrą Leona Schillera.

Anna Jackowska (1884—1974), adresatka listów, jeszcze w czasie wojny przeniosła się z Krakowa do Warszawy. Zaczynała wówczas swą karierę sceniczną pod przybranym nazwiskiem Anny Beliny. Do roku 1923 występowała w Teatrze Letnim; później wycofała się ze sceny. Mocno tkwiła w życiu środowiska artystycznego, związana z nim nie tylko swoją pozycją aktorki, ale w równej mierze osobami brata — już wówczas wybijającego się reżysera, i męża — znakomitego artysty scen polskich. Liczne przyjaźnie i znajomości łączyły ją ze światem literackim, a od chwili drugiego zamążpójścia — za dyplomatę, Tadeusza Jackowskiego — również z politycznym. Jej dom był zawsze ośrodkiem bujnego życia towarzyskiego.