Zbigniew Dłubak [ur. 26 kwietnia 1921 Radomsk, zm. 21 sierpnia 2005 Warszawa]

Zbigniew Dłubak (ur. 1921-2005), pracuje w Warszawie i Paryżu; samouk — artysta malarz i fotografik; członek ZPAF od 1948 roku, wieloletni prezes ZPAF, animator wielu działań, spotkań i sympozjów; autor rozpraw teoretycznych o sztuce i fotografii, teoretyk ruchu konceptualnego; wykładowca w Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Łodzi; żołnierz Powstania Warszawskiego i więzień obozów hitlerowskich; redaktor miesięcznika Fotografia w latach 1953-1972; w 1982 r. wyjechał do Paryża; wystawy problemowe, m. in. Przedmiot, ludzie, krajobrazy (1950), Egzystencja (1959), Ikonosfera 1(1967), Ikonosfera II (1968), Gestykulacje (1970), Mutanty (1971), Tautologie (1972), Ocean (1973), Desymbolizacje i Asymetrie (1987), Metamorfozy (1990), wystawa indywidualna w Centrum Sztuki Współczesnej w Warszawie (1992); współtwórca wystawy Fotografia Subiektywna w 1968 roku w Krakowie oraz Fotografowie Poszukujący w 1971 roku w Warszawie. Tekst z katalogu z 1994 roku: „Zacieram zwykłe rozpoznawanie przedmiotów, by zbliżyć się do istoty tego, co kryje się głęboko w widoku rzeczy. W widoku, a więc w nas. To co tkwi w nas głęboko i nie musi być uświadomione, domaga się dotknięcia. Tym dotknięciem może być sztuka. To, co tkwi w nas głęboko, wiąże nas wszystkich. Sztuka jest sygnałem tych związków. Łączy nas to także z przeszłością i prowadzi do korzeni tego, czym jesteśmy. Sztuka dotyka zatem naszego świata w jego obszarze i w jego czasie. Uczestniczy jednocześnie w jego ruchu."  

[za: Antologia fotografii polskiej, Jerzy Lewczyński]